De enorme diversiteit aan kleuren en geluiden welke van 23 tot en met 27 januari j.l.respectievelijk te zien en te horen waren tijdens de 56ste C.O.M.- wereldkampioenschappen voor zang en siervogels in de Grenslandhallen te Hasselt maakte een imposante indruk op ons als deelnemer en bezoeker.

Eigenlijk was ik wel een beetje fier om deel uit te maken van het leger aan exposanten, want de laatste jaren had de wereldshow door schuld van de vogelgriep een paar maal zelfs geen doorgang kunnen vinden.

Toevallig nu het de beurt was aan de Belgen weer wél, gelukkig maar.

De afgelopen dertig jaar bezochten we ruw geschat ruim driehonderd vogeltentoonstellingen waarbij de speciale aandacht vrijwel uitsluitend naar de kleurkanaries ging. Kleurkanaries kweken en showen zijn in goede en kwade dagen dan ook met stip onze grote passie.

Zo ook nu weer te Hasselt waar het evenement werd ondergebracht in een biezonder geschikte accomodatie die de Ethias-Arena ons daarvoor te bieden had. De initiatiefnemers c.q. organisatoren bleken mede onder de vlag van de C.O.M. en B.O.U. als overkoepelende organisatie met deze keuze dan ook niets aan het toeval te hebben overgelaten, een geweldig totaal-spektakel wist men er van te maken.

Zo’n tweeduizend deelnemers uit twintig verschillende landen brachten tesamen zo’n achttienduizend wedstrijdvogels bij elkaar in specifieke opdelingen van vele secties en klassen. Duizenden showvogels zouden veelal op het scherp van de snede een sportieve strijd aangaan voor de allerhoogste eer, het C.O.M..Goud, Zilver of Brons.

Op het scherp van de snede want zeg nu zelf, wanneer men tijdens deze wereldshow het geluk heeft gehad over de nodige tijd te beschikken om de vogels uitgebreid te kunnen bekijken kwam men nogal eens tot de vaststelling dat er binnen sommige grote groepen soms wel tien exemplaren over de nodige fysische capaciteiten beschikten om eveneens recht te hebben op een der medailles.

In heel wat klassen lag de honorering met een medaille of hélaas net niet héél erg dicht bij elkaar. Kwaliteit in overvloed dus. Met veel plezier namen we op de stellingen en via de katalogus kennis van het vakmanschap van tientallen vrienden-collega’s met wie we jaar in jaar uit tijdens bijeenkomsten binnen kleurkanariespeciaalclubs onze ervaringen, kennis en wetenswaardigheden met betrekking tot onze liefhebberij uitwisselen.

Akkoord, buiten het feit dat men over uitstekende vogels dient te beschikken moet men ook een beetje geluk hebben, maar geluk dwingt men af door het brengen van kwaliteit, en kwaliteit bekomt men door kennis van de materie die hier kleurkanarieliefhebberij heet.

Wanneer men als toevallige bezoeker het palmares tijdens deze wereldshow bekijkt van Gilbert Mariën en Antoon Van Baelen vraagt men zich misschien wel af of er in de resp.klassen vetstof zonder rood en vetstof met rood eventueel nog deelnemers waren die ingeschreven hadden. Overdreven ? Zou kunnen, maar puur toeval zal het toch ook niet zijn.

Beide heren exposanten grossierden als het ware te Hasselt in WK-medailles, beide toevallig of niet ook lid van V.v.N.K. te Geel.

De werking van Kleurkanariespeciaalclubs heeft beslist een positieve impact op de kennis van de kleurkanarieliefhebber als individu.

V.v.N.K. te Geel (Antwerpen) heeft hierin de laatste decennia baanbrekend werk geleverd, maar zeer zeker ook de speciaalclubs L.v.A te Aalst (O.Vlaanderen), C.L.C.C. te Luik (Luik), A.H.C.C. te Aat (Henegouwen), C.P.S.N. te Spy (Namen) én K.K.C.B. te Heist op den Berg (Vlaams Brabant) verdienen een aanbeveling regionaal hun steentje te hebben bijgedragen. Opmerkelijke uitslagen van heel wat van hun leden binnen deze wereldshow zijn het meest tastbare bewijs dat specialisatie in deze materie een gunstige invloed uitoefent zowel op het individu als het collectief. Elke speciaalclub-liefhebber haalt met deze formule hoe dan ook automatisch profijt van de successen van z’n naaste collega’s welke helaas soms toch nog te dikwijls als concurrerende rivalen worden aanzien. De kwaliteit van de vogels primeert op al het overige.

De wereldtentoonstelling van het seizoen 2007 behoort weeral tot het verleden, de Ethias-Arena staat er wat dat betreft weer verlaten bij en wellicht komen de vele duizenden vogels die er waren nooit meer terug.

Vele honderden vogels wisselden op het laatste moment van eigenaar, met of tegen hun goesting. Moet kunnen, want hun verzorger blijft tenslotte de baas. Niet dat krampachtig bekrompene, maar verdere Mondialisering en verruiming van onze horizon geeft ook de vogelliefhebberij nieuwe impulsen om in de toekomst met nog meer kracht en energie het hoofd te kunnen bieden aan tegenslagen zoals verordeningen bij het uitbreken van zoiets als vogelgriep.

Onze liefhebberij bruist momenteel weer als nooit tevoren, in Hasselt vond men daarvan het levendig bewijs.